W myśl tradycyjnych, psychologicznych teorii miłość romantyczna jest jak rakieta nośna. Wystrzelona w kosmos z ogromną siłą, pędzi w nieznaną przestrzeń, a gdy statek osiągnie odpowiednią wysokość - odpada.

Faza, w której nie możemy myśleć o nikim innym i jesteśmy zdominowani przez przyciąganie drugiej osoby ma według nich doprowadzić do zawiązania się związku, połączonego wspólną historią i interesem. Co dzieje się dalej? Jeśli pociągnąć tę analogię – para znajdzie się na chłodnym pustkowiu orbity, gdzie krążenie staje się jednostajne i „bez końca”. Są jednak ludzie, którzy pozostają w stałych związkach przez długie lata i co więcej – utrzymują, że kochają się wzajemnie równie mocno jak na początku, a ich wspólne życie to wspaniała podróż, a nie ponura wieczność rutyny.

Kto chociaż raz w życiu nie marzył o tym, by móc czytać w myślach? Tymczasem, z lepszym lub gorszym wynikiem, robimy to nieustannie -

– na podstawie mimiki, wypowiedzi, zachowania innych osób, na bazie własnych doświadczeń i znajomości własnych stanów umysłu. W każdej interakcji z drugą osobą zajmujemy się odgadywaniem tego "co jest w jej głowie”. Ta unikalna zdolność została w psychologii określona jako tworzenie teorii umysłu.

Rebecca Saxe dokonała przełomowego odkrycia – pewien specyficzny obszar w mózgu uaktywnia się, kiedy jesteśmy skoncentrowani na pracy czyjegoś umysłu. Moduł ten, oznaczony jako rTPJ (right Temporo-Parietal Junction) umiejscowiony jest tuż za prawym uchem i rozwija się stopniowo w ciągu ontogenezy.

Odkrycie otwiera szereg nowych obszarów badawczych i możliwości. Okazuje się np. że funkcjonowanie rTPJ jest ściśle związane z naszymi ocenami i sądami moralnymi.

W ostatnich dniach świat naukowy obiegła informacja o przełomowym okryciu. Angielscy naukowcy dowiedli możliwości komunikacji z pacjentami w stanie wegetatywnym poprzez odczytywanie ich myśli za pomocą technologii obrazowania mózgu.

Pacjenci w stanie wegetatywnym są świadomi, ale nieprzytomni. Nie mogą komunikować się ze światem za pomocą słowa czy gestu. Angielscy naukowcy z Instytutu Badań Medycznych w Cambridge postanowili sprawdzić, co dzieje się w ich mózgu w sytuacji komunikacyjnej. 22-letni pacjent był w stanie odpowiadać "tak" i "nie" na zadawane mu pytania, które to odpowiedzi były odczytywane (ze stuprocentową dokładnością!) jako aktywność poszczególnych obszarów mózgu zwizualizowana dzięki technice obrazowania fMRI (funkcjonalny rezonans magnetyczny).

A jednak techniki neuroobrazowania (np. fMRI) nie są nieomylne!

Przeprowadzone przy pomocy fMRI (funkcjonalny magnetyczny rezonans jądrowy) badanie wykazało, że pewne obszary w mózgu łososia atlantyckiego (salmo salar, zwany również łososiem szlachetnym lub pospolitym) stają się aktywne kiedy pokaże się mu twarze ludzkie wyrażające różne emocje. Rozmiar aktywnego obszaru neuronów wynosił 81 milimetrów sześciennych, z p=0,001.