Loty paraboliczne

Stres, procesy poznawcze i reakcja fizjologiczna podczas lotów kosmicznych

Badanie w stanie nieważkości podczas lotów kosmicznych (Belgian "Odissea" Mission). Eksperyment miał na celu sprawdzenie jak zmieniają się procesy poznawcze w różnych sytuacjach w 0 g, zwłaszcza pod wpływem stresu i w rozróżnieniu na procesy automatyczne, i kontrolowane. Narzędziem badania były testy Stroopa, w tym ‘emocjonalny Stroop’. Zadania miały sprawdzić hipotezę o tym, że wzrost lęku / napięcia (anxiety) wpływa bardziej na procesy kontrolowane niż automatyczne (opis procedur w artykule).

Pobudzenie fizjologiczne miało być badane przez pomiar zmienności rytmu serca (HRV), oddechu (RSA) a być może również przez reakcję skórno-galwaniczną i pomiarem kortyzonu w ślinie/moczu. Projekt zakładał dwanaście sesji testowych, do 30 min każda.
Brak wyników badania.

Artykuł opracowała Katarzyna

Percepcja złudzeń optycznych w nieważkości (The perception of visual illusions in free-floating)

Wyniki omawianych badań zostały opublikowane w:

  1. "Geometric visual illusions in microgravity during parabolic flight", Cognitive Neuroscience and Neuropsychology, Vol 16, No 12, 2005
  2. "Understanding visual perception in the perspective of gravity", Journal of Gravitational Physiology, Vol 12(1), 2005

Testing cognitive ability in microgravity - Testowanie sprawności poznawczej w warunkach mikrograwitacji.

Badanie miało na celu sprawdzenie, czy istnieje istotna różnica pomiędzy poziomem wykonania zadań przez osoby badane w warunkach zwykłych oraz podczas mikrograwitacji. Test miał badać zdolności istotne dla pilotów, którzy w warunkach mikrograwitacji powinni być zdolni wykonywać wymagające intelektualnie zadania, np w sytuacji zagrożenia.

Badani byli poddani serii testów komputerowych, podczas których rejestrowana była szybkość i dokładność ich odpowiedzi. Dodatkowo podczas odpowiadania na pytania badani musieli za pomocą joysticka utrzymywać krzyżyk po środku ekranu. Test ten miał sprawdzać koordynację wzrokowo-ruchową oraz zdolności liczbowe i przestrzenne badanych w stresujących warunkach podczas napływu dużej ilości bodźców. Testy miały być przeprowadzane przed lotami parabolicznymi i po nich. Zebrane dane miały być porównane, aby sprawdzić, czy pomiędzy wynikami testów istnieją znaczące różnice.

Dotychczas na stronie eksperymentu brak danych z badań

Correlations in spatial orientation

Cele eksperymentu:

Eksperyment przeprowadzony został w przyspieszeniu ziemskim (1g) na sparaliżowanych i zdrowych osobach (grupa kontrolna). W grupie kontrolnej okazało się, że gdy badani czują, że znajdują się w pozycji poziomej, zależy to od otolitu (czyli elementu składowego narządu zmysłu słuchu i zmysłu równowagi) i pnia mózgu.

"Catch". Eksperyment z 16 października 2000 dla trzeciej "ESA Student Parabolic Flight Campaign"

Eksperyment ma na celu:
1) pomiar zachowania górnych kończyn w trakcie chwytania w nieważkości i przeciążeniu. Głównym celem jest sprawdzenie, czy istnienie wewnętrzny model grawitacji w ośrodkowym układzie nerwowym (CNS).
2) badanie zdolności mózgu do nauki nowych zadań ruchowych w stanie nieważkości
3) weryfikacja istnienia efektu synergicznego w przegubach obu rąk podczas chwytania.

Przebieg eksperyment
1) podczas każdego lotu parabolicznego badacz rzuca osobie badanej piłki tenisowe (planowane 4)
2) osoba badana (ma rękawice, a jej nadgarstek jest połaczony z urządzeniem pomiarowym) musi złapać piłki, przystosowując się do odmiennych warunków

Mierzone parametry dotyczą położenia i ruchu górnych kończyn w trakcie wykonywania zadania.

Autor streszczenia: Agata Bochyńska

Brain activity measurement - mierzenie aktywności mózgu (podczas lotów parabolicznych)

Podczas lotów parabolicznych mierzono aktywność mózgu metodą EEG. 4-sekundowe okresy zapisu EEG dokonywano czterokrotnie podczas 1 x g (współczynnik grawitacji, taki jak występuje na Ziemi), jednokrotnie podczas 1.8xg (faza przyspieszania), pięciokrotnie podczas 0xg (faza nieważkości); 8-sekundowe zapisy okresy zapisu EEG dokonywano (zdaje się, że jednokrotnie) podczas ponownego wejścia w 1.8xg i potem podczas 1xg. Dzięki zastosowaniu tej samej metody podczas każdej paraboli, wyniki uśredniono i usunięto artefakty.

Badane były dwie osoby, wytrenowany astronauta oraz niewytrenowany ochotnik. Astronautę mierzono przez trzy kolejne dni, ochotnika tylko podczas pierwszego dnia. Na trzeciej osobie badanej nie można było wykonać pomiaru ze względu na chorobę lokomocyjną.

Zaprzyjaźnione strony